Patricia Meyntjens

Nieuwjaarsbrief

Mijn overgrootmoeder zei altijd:
"Het leven is als een trein, kind. Je kan niet bij elke halte blijven stilstaan ​​en niet iedereen reist met je mee tot het einde."

Als kind begreep ik haar niet echt. Ik dacht dat het gewoon één van haar oude gezegden was. Maar nu, naarmate de jaren verstrijken, zie ik de gelaagdheid in haar woorden en besef ik hoe krachtig het is om levenservaringen te vatten in een metafoor en die vrijblijvend mee te geven aan de volgende generaties. Met wat geluk blijft er altijd wel iets plakken van die inzichten.

Als je jong bent, is de trein luid, snel en vol. Een internationale trein op topsnelheid. Vrienden, familie, buren, collega's, iedereen lijkt aan boord te zijn. De coupés zijn vol gelach, lawaai en plannen. The sky is the limit. Het voelt alsof de rit eeuwig zal duren.

Maar naarmate de reis vordert, zoeken sommige passagiers een rustigere coupé op of ze stappen uit. Sommigen vertrekken omdat hun pad hen ergens anders heen voert. Sommigen raken plotseling de weg kwijt en laten lege stoelen achter. Enkelingen werden uit de trein gezet en bij anderen overpeins je waarom je ze geen ticket aanbood voor de rit. Welke bijzondere ontmoetingen hadden dat wel kunnen worden? Anderen nemen de trein als een hop-on-hop-off en zijn de  toevallige passanten in je leven maar je ontmoet ook soulmates op je maidentrip. Passagiers komen en gaan in je levenstrein. Maar langzaam en geruisloos wordt het stiller op je trein.

Dan komt mijn overgrootmoeders wijsheid weer tot leven. Ze zei dat ze haar levenskracht niet liet hypothekeren door rouwen om wie voortijdig vertrok, maar ze koesterde degenen die nog naast haar zaten. Kijk samen uit het raam en zie het landschap, want het verandert voortdurend: zonsopgang, velden, steden, bergen... Deel je ervaringen, durf emotioneel afhankelijk zijn, behoud je authenticiteit en wees zorgzaam voor elkaar want het maakt jouw treinreis tot een onvergetelijk rit.

Als ik nu aan haar denk, ze overleed afgelopen jaar en werd 101 jaar, hoor ik nog haar stem:
"Wees niet bang als de trein vrijgekomen plekjes heeft. Wees dankbaar voor het kleurrijke gezelschap dat met je meereisde. Het leven is echt als een trein vol komen en gaan, afscheid nemen en herenigingen, lawaai en stilte. En als je eindelijk je halte bereikt, stap dan in vrede uit, wetende dat je goed gereisd hebt, dat de rit prachtig was. Niet omdat hij perfect was...maar omdat hij van jou was. "

Het sluit naadloos aan bij de filosofische uitspraak waar ikzelf graag naar verwijs; “Mensen stappen in en uit je leven en laten voetafdrukken achter, maar alleen echte vrienden laten voetafdrukken achter in je hart”.

Ik wens jou voor 2026 toe dat elke ontmoeting, hoe kort of lang ook, een blijvende indruk nalaat op wie je bent en hoe je de wereld ziet. Zelfs  eenmalige, korte interacties kunnen je overtuigingen beïnvloeden. Zowel positieve als negatieve ‘voetafdrukken’ zullen blijvende herinneringen nalaten die bijdragen aan jouw persoonlijke groei en ontwikkeling. Ik wens je een jaar waarin je zonder aarzeling gaat voor de VERBINDING die jouw treinreis kleur en diepgang geeft!

Het ga je goed in 2026!

Patricia